Verandering willen en durven, twee verschillende dingen.
Vakantie. Hoe heerlijk is het om even uit het dagelijkse ritme te stappen. Niet wakker te worden met de wekker, maar met de vogels of rondspringende kinderen. Misschien zijn het de kinderen van de buren.
Je hebt in ieder geval de tijd om wat rustiger de dag op te starten of een klusje te doen dat al even ligt te wachten.
Als je in je stoel voor de tent zit, die lange wandeling maakt of op ’t ligbed bij het zwembad ligt, is er vaak meer ruimte in je hoofd om eens terug te kijken op de afgelopen periode. Te reflecteren. Eerlijk, als je nu met de griep op de bank zit, kan ik mij voorstellen dat je gedachten ook makkelijker even afdwalen. Afdwalen naar wat je hebt bereikt de afgelopen tijd. Wat je nog graag had willen doen. Wat maakt dat je je zo ergert aan die ene collega. Waar je wel energie van krijgt.
Het kan zomaar zijn dat je een besluit neemt. Het moet anders. Wat ‘het’ dan is, weet jij.
Ergens weet je ook dat je je dit al eens eerder hebt voorgenomen. Toch voelt het dit keer anders. Echter. Urgenter. Wat als dat niet komt door een gebrek aan wilskracht of discipline? Wat als het niet lukt omdat je nog ergens trouw aan bent? Aan een rol, aan een verwachting, aan wat je ooit hebt geleerd te doen?
Loyaliteit voelt zelden als een keuze. Het voelt als vanzelfsprekend. Als wie je bent.
Trouw aan wat er is neergezet, aan wat anderen hebben gegeven, aan wat jou heeft gevormd. Dat loslaten voelt alsof je het verleden niet respecteert.
Ik herken het als kind van ouders met een familiebedrijf. Ik heb toendertijd de keuze gemaakt daar niet in te gaan werken, mijn broer wel. Toch heeft ook hij op een gegeven moment de keuze gemaakt het bedrijf niet over te nemen.
Systemisch werk leert ons dat loyaliteit vaak dieper gaat dan we denken. Dat we niet alleen trouw zijn aan mensen, maar aan wat er in een familie is meegedragen. Aan wat onuitgesproken bleef. Aan wie er voor ons kwamen.
Om een bepaald beroep te kiezen, om altijd beschikbaar te zijn. Vaak zit daar een onzichtbare draad naar wat er voor jou al was. Soms maken we keuzes die niet alleen van onszelf zijn, zonder dat we dat weten.
Zelf ben ik in het onderwijs terechtgekomen. Na wat omzwervingen heb ik mijn plek gevonden en werk inmiddels ruim 25 jaar voor dezelfde werkgever. Ik weet hoe loyaliteit voelt. Het beïnvloedt de manier waarop ik en ook jij keuzes maken.
Loyaliteit houdt zichzelf soms in stand omdat het ook iets oplevert. Erkenning, een plek, het gevoel dat je ertoe doet. Dat is menselijk.
Trouw aan een patroon
Soms ben je niet loyaal aan een persoon of organisatie, maar aan een patroon. Aan een manier van zijn die zo vertrouwd is geworden dat je niet meer weet of je hem draagt of dat hij jou draagt.
Wanneer merk jij het? Voor mij begint het bij energie, waar ik blij van wordt. Bij een ander is het misschien vermoeidheid of irritatie, voor weer een ander dat vage gevoel dat er iets ontbreekt, zonder dat je precies kan zeggen wat.
Je hoeft het nog niet op te lossen. Het is al genoeg dat je het voelt. Weten wat er speelt, waar je mee te maken hebt, wat je misschien tegenhoudt, dat is het begin. Niet van een oplossing, maar van een echte keuze. Die keuze dan durven maken.
Tot slot één vraag. Als je denkt aan wat je na de vakantie anders wil, aan wie of wat ben je dan eigenlijk trouw als je het laat zoals het is?